دشت جنون

 
گندم شدم
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٧
 

18:00 چهارشنبه  

تو 
دقیقا همان آسیابی هستی 
که قرار است 
موهایم  
توی آن سفید شود. 


 
 
چشم بگشا!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٧
 

12:30 چهارشنبه  

 

نیاموختم 

که برای رویاها 

مرثیه ای بنویسم. 

هنوز زنده اند. 

بگذار آفتاب بدمد. 


 
 
ماهی ها همیشه می گریند
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٩:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٧
 

9:15 چهارشنبه  

 

ماه که تنها می ماند، 

ماهی ها  

برایش گریه می کنند. 


 
 
به یاد می آورم
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٦
 

13:45 سه شنبه  

 

رفتن 

حقیقت دارد؛ 

همانقدر که باریدن باران. 

من 

به لحظه هایی می اندیشم 

که بازنخواهند گشت. 


 
 
تیشه بزن!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۸:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٦
 

8:30  سه شنبه  

 

طعم تلخ دمنوش آویشن است  

سکوتت؛ 

عجیب گلویم را می سوراند! 

تا راه چشم هایم را پیدا کند. 


 
 
ستاره شو!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱۱:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٥
 

23:30 دوشنبه  

 

اما 

اگر چشمانت را گم کنم، 

چگونه بی فانوس 

تاریکی مرگ را پشت سر بگذارم؟ 

می دانی؟ 

هزار سال 

چشم هایت  را به تاریکی بدهکاری. 


 
 
چشم در چشم
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٥
 

19:00 دوشنبه  

 

باید باران ببارد؛ 

و حتی برف. 

این رسم آخر پاییز است. 

شاید به هوای باران، 

ستاره باران شَویم. 

 


 
 
در هوای دستان تو ...
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٥
 

11:00 دوشنبه  

 

کوکوها بازنگشته اند  

و لانه ی خالی،  

مدام به یادم می آورد،  

که زمستان در راه است.  


 
 
بهانه
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٢:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٥
 

2:10 بامداد دوشنبه  

 

بیا! 

خواب هایم را  

به تو قرض می دهم  

نه!  

اصلا همه را به تو می بخشم.  

و بیدار می مانم.  

تو رویا ببین!  

من  

تو را تماشا می کنم.  


 
 
گوش بسپار!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٤
 

13:15 یکشنبه  

 

هزار سال گذشت 

و تو 

در پس آن تاریکی 

نام کوچکم را 

به یادم آوردی. 

و من قرن ها بود 

که بی نام زیسته بودم. 

...

در من آتشی جاری است، 

هر چه خاکستر تر، بهتر.

دست تو باشد این خرمن سکوت، 

که پر از واژه است. 

به باد بسپرش. 

باد با تو سخن خواهد گفت. 


 
 
زنده شَوَم
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٤
 

12:20 یکشنبه  

 

به برآمدن آفتاب 

از میان سیاهی  چشمانت 

از خاک بر می آیم. 

بگذار زمستان باشد. 

بگذار سپیدی برف 

همه ی نقش ها را 

فرا بگیرد. 

مرا تماشای تو کافی است.


 
 
آهنگ شیدایی
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٤
 

12:3 بامداد یکشنبه  

 

آری! 

باور کن 

که صدای ستاره ها را 

از دور دست ها می شنوم 

آنچنان ساده  که انگار 

در گوش من زمزمه می کنند. 

این قصه را تو نوشته ای؟!


 
 
تنهایی
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٦:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٢
 

6:00 بامداد جمعه 

سپیده دم 
تو بودی که نبودی 
تا نشانت دهم 
که روشنایی 
از قلب ما 
آویزان است. 


 
 
بی سبب
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٢
 

1:30 بامداد جمعه  

شب 
تصنیف انتظار می خواند 
و چراغ ها در تمام راه 
شعر مرگ می سرودند. 
تو از دوزخ چه می دانی؟ 


 
 
دو سوی تاریکی
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱۱
 

22:30 پنجشنبه  

این کوه ها چگونه روییده اند؟ 
چرا هر چه می تراشیم, 
تمام نمی شوند؟  
انگار در خیال ما 
رشته کوهی عظیم 
جوانه زده است. 


 
 
صدای فانوس ها
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱۱
 

12:00 پنجشنبه  

شاید 
همراه پرنده های مهاجر 
ما هم دریا را پیدا کنیم. 
بیا پرواز کنیم. 
اصلا ما  
برای پرواز آفریده شدیم. 
اینجا دوام نمی آوریم. 


 
 
بیدار بودیم
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٠
 

22:00 چهارشنبه 

 سوار بر ابرها 
بادها 
ما را عاشقانه 
در آغوش خود می فشردند. 
بگذار ستاره ها را بچینم! 
بگذار...!  
آه صدای مهتاب را می شنوم. 
می خواهم آوازش را ببوسم. 
چرا دستم به ماه نمی رسد؟ 
چرا ابرها را باد برده است؟ 
چرا سقوط می کنیم؟ 
حالا خواهیم شکست.  
شکست!
قلبمان...
بیدار می شوم. 
کاش همه اش خواب باشد. 


 
 
"تو" بهانه باش!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٦:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۱٠
 

6:00 چهارشنبه  

سپیده دم 
واژه بود, 
جویباری کوچک,   
که چشم من زایید؛ 
آه کاغذها! 


 
 
"ما" نبودیم؟
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٩
 

13:00 سه شنبه  

 

در همان آغاز نبرد، 

بازنده شدیم. 

درست لحظه ای که 

مقابل هم ایستادیم. 


 
 
لابلای بغض من
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٩
 

11:30 سه شنبه  

 

در آینه چشمانم  

هیچ نیست. 

جز آنکه خیره شوی 

و نگاهت بشکند.  


 
 
هذیان
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۸
 

22:00 دوشنبه  

 

انگشتانم 

لای خیال موهایت 

جا مانده است. 

چقدر موهایم  

بلند شده است!


 
 
تو هم جرعه ای بنوش!
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٧
 

20:00 یکشنبه  

 

همان برگ سرخ 

-که پاییز را نوشیده است-

کافی است، 

برای یک فصل مستی. 

جنگل 

شرابخانه شده است. 

 


 
 
سال سپید
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۸:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٧
 

8:00 یکشنبه  

 

نامم را از یاد برده ام 

صدایم کن! 


 
 
در دست باد
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٦
 

11:00 شنبه  

 

غمگینم 

مثل یک پرنده ی مهاجر 

که گم شده است. 

...

 


 
 
خواب مرگ
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٥
 

10:00 جمعه  

سپیده دم  
بستر سپید برف بود 
که بی دریغ 
دخترک گلفروش را 
تا ابد 
در آغوش کشید. 


 
 
یاد
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٤
 

13:00 پنجشنبه  


گل زیبا را  
با دستانم, با چشمانم, 
نوازش می کنم. 
هنوز  
رد نگاه مهربانت 
بر گل برگ هایش 
به من لبخند می زند. 




 
 
هزاره ها
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۳
 

19:00 چهارشنبه  

 

یک روز، دو روز 

و یا حتی بیشتر؛ 

چه فرقی می کند؟! 

وقتی هزار سال طول می کشند 

تا عبور کنند. 

و من توی آینه نگاه می کنم 

و می بینم 

امروز  

یک تار دیگر  سپید شد. 


 
 
زمستان
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۳
 

13:30 چهارشنبه


  اینجا که من هستم، 

آدم ها 

صورت ندارند. 
گل رز, 
در میان انبوه برف 
از سرما خواهد مرد. 


 
 
شعله هایت
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٩/۳
 

12:30 بامداد چهارشنبه  

 

خوابم آغشته به تو است 

من خاکستر می شوم. 


 
 
چگونه ایم؟
نویسنده : پروانه ای زیر باران - ساعت ٥:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٩/٢
 

17:00  سه شنبه  

 

با اینهمه 

انگار از عبور 

هیچ نیاموخته ایم. 

پس از هر مرگ، 

چنان مست می شویم 

که انگار ،  

دوباره نخواهیم مرد.


 
 
← صفحه بعد